گر به جهل آییم، آن زندانِ اوست ور به علم آییم، آن ایوانِ اوست ور به خواب آییم، مستانِ ویایم ور به بیداری، به دستانِ ویایم ور بگرییم ابر پر زرق ویایم ور بخندیم آن زمان برق ویایم ور به خشم و جنگ، عكس قهر اوست ور به صلح و عذر، عكس مهر اوست ما كهایم اندر جهان پیچ پیچ چون الف، او خود چه دارد؟ هیچ هیچ (مثنوی)
